Mostrando entradas con la etiqueta Entrevistas. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Entrevistas. Mostrar todas las entradas

Entrevista: Damián Alonso, doble campión de Europa de remoergómetro

Damián Alonso (A Guarda, 1982) ven de proclamarse novamente Campión de Europa de remoergómetro na localidade danesa de Copenague , revalidando o título acadado o ano pasado en Essen (Alemaña).

P. Ante todo, a nosa noraboa Damián. Xa lemos na prensa as túas sensacións previas a regata, de que non te atopabas nas mellores condicións físicas e que non descansaras ben. ¿Qué diferencias podes destacar nesta previa coa regata do ano anterior en Essen? ¿Te atopabas en mellores condicións en Alemaña?

R. O primeiro dicir que gracias polas felicitacións.  Si, o día antes en Copenhague entrenei e parecía que non estaba de todo solto, pero nada malo. O problema foi que pasei unha mala noite e pola mañán cando despertei estaba bastante canso de tanto espertar. Todo o contrario que en Alemaña un ano antes. Ademáis unha grande diferencia co ano pasado foi que este ano tiven a regata ás 9:00, cousa que me fixo madrugar moito pois téñome que pesar dúas horas antes da hora de saída, e en Essen a regata fora xa contra o medio día, cousa que te da sempre máis tempo para espertar e activar ben o corpo.

P. Unha vez que plantexas a competición e decides sair a “tirar” dende o primeiro momento buscando sacar vantaxe dende o principio, ¿non pensas nalgún momento que o teu estado físico te pode pasar factura por saír tan forte?

R. Non é que saíra moi forte, fixen unha saída dentro do normal, o único que fixen foi alargala un pouquiño máis cos demais  e en canto tiven unha distancia prudencial respecto o segundo clasificado, decidín intentar manter esa distancia sen apretar máis do necesario para que me pasase factura o menos posible o cansancio que acumulaba. E así foi, remada a remada restando metros esperando a que rematase a regata. E saíu ben.

P. ¿Qué sentes unha vez finaliza a regata e consegues novamente o título de Campión de Europa? ¿De qué ou de quen te acordas nese momento?

R.  Pois a verdade foi unha sensacion agridoce, porque si , volvera a gañar o Campionato de Europa pero estaba alí só sin nadie con quen compatir ese intre. O primeiro que fixen foi coller folgos e chamar a miña muller para darlle a noticia.O que pensaba era que me me gustaría que estivera a miña familia alí conmigo.

P. Para os máis despistados, ¿Quen é Damián Alonso e a qué se dedica no mundo do remo? ¿Cómo é unha tempada para un remeiro do teu nivel? Explícanos un pouco, ademáis do remoergómetro, qué probas acostumas disputar.

R. Actualmente estou axudando como adestrador no meu clube de toda a vida, o Clube de Remo Robaleira de A Guarda, compaxinando esa  labor, co meu traballo, a familia e os meus propios adestramentos.

O remo para min cambiou moito dende que deixei a selección por motivos varios xa hai uns anos. Actualmente fichei pola S.D.Samertolameu de Meira en Moaña para facer traíña e buscar novos retos, como foron tanto este ano coma o pasado o Europeo de Ergómetro e máis o Mundial. Ademáis de remar na traíña que foi unha disciplina que nos 20 anos que levo remando nunca fixera porque sempre me centrara na modalidade de Banco Móvil.

P. ¿Qué diferencias existen entre remar no ergómetro e remar no mar? ¿Qué te gusta máis?

R. Diferenzas?? buff, é totalmente distinto. O ergómetro non deixa de ser un simulador do movemento que facemos no mar. Non tes as mismas sensacións, non hai vento, non hai ondas, o bote non se move. Todos os factores que poden influir nunha regata na auga, no ergómetro non os tes. Ademáis o ergómetro é moito máis aburrido e monótono, é unha máquina que case todos os remeiros queren evitala, sempre preferimos remar na auga.

P. Explícanos como é un día normal da túa vida como deportista. ¿Cómo o compaxinas coa túa vida laboral?

R. O meu día a día nunca é igual, porque o meu traballo fae que unha semana me deite ás 5:00 da mañán e a seguinte podo estar na cama ás 10:00 da noite. Eses cambios nos horarios para un deportista non son nada bós, porque non colles unha rutina que te permita descansar coma deberías. Ademáis teño fillos e tamén os meus adestramentos dependen deles, por iso non teño unha hora fixa de adestramento, cousa que tampouco é boa posto que os tempos de recuperación non son moitas veces os axeitados. Vou a adestrar cando podo e cando podo deixar os nenos con alguén. Iso teño que agradecerllo a miña muller, aos meus pais e aos meus sogros porque sen a súa axuda non podería adestrar.

P. ¿Participarás no vindeiro Mundial? ¿O obxetivo é mellorar a terceira posición do ano pasado?

R. Si participarei outra vez no mundial, que de novo será en Boston (EEUU) o vindeiro dia 16 de Febreiro. O meu obxetivo é facer unha boa proba e quedar contento, se podo repetir ou mellorar o terceiro posto do ano pasado sería estupendo, pero principalmente quero acabar contento porque o ano pasado ainda que quedei terceiro volvín para casa un pouco decepcionado porque nos últimos 25 metros escapouseme a medalla de plata.

P. A nivel económico sabemos que o ano pasado encontraches un patrocinador que te axudara cos gastos da viaxe ao Mundial, xa que a viaxe era moi costosa. ¿Non gañas ningún premio económico por ser Campión de Europa? ¿Qué ingresos obtén, a marxe do teu traballo, un remeiro do teu nivel?

R. O remo é un deporte totalmente minoritario, e a axudas escasean por non decir que non as hai. Premio económico non recibo ningún, todo o contrario a viaxe a Dinamarca para disputar o Europeo saíu do meu bolso, e para ir o Mundial por ahora tamén. Non recibo axuda algunha por remar, non estou neste deporte polo diñeiro, porque non o hai. Remar sáeme do peto.

P. ¿Qué opinas das actividades deportivas que se fan na Guarda, do deporte guardés e dos deportistas guardeses?

R. Bueno ese tema daría para moito. Faense cousas si, pero creo que se poderían facer máis, o qué, como, cando e onde non sei, pero creo que os deportistas na Guarda non teñen o apoio que se lle podería, ou deberia dar (e non o digo por min) pero a xente que está empezando que consegue resultados gústalle que se lle reconoza o esforzo. E logo esta o de sempre, os cartos, pero ese punto xa non é problema a nivel de A Guarda, senón a nivel estatal porque todos queremos ver os nosos deportistas gañando títulos pero para gañar títulos e medallas hai que invertir no deporte e iso cada vez faise menos. So hai que ver os recortes que se fixeron en tódalas federacions nacionais, e logo queren traer para España os Xogos Olimpicos.......

P. Xa para rematar, desexarte moita sorte e moitos éxitos nas vindeiras citas.

Moitas grazas, espero poder conseguir algun bo resultado mais e poder compartilo con vos.


ENTREVISTA: Tecla Cadilla, judoka de éxito


  Entrevista realizada por Silvia Pérez (Bolseira de periodismo do Concello da Guarda)

“Tecla Cadilla é unha judoka técnica, forte e explosiva”

A guardesa Tecla Cadilla comezou a practicar Judo por ‘probar’, e  logrou ser campeona galega en varias ocasións tanto na categoría cadete como en junior,  ademáis de campeona de España. Actualmente, esta judoka do club Do-Majo é subcampeona nacional, tras conseguir a medalla de plata na Copa de España senior que se celebrou en Arteixo o pasado mes de decembro.
 
·         ¿Cómo é o día a día dunha Judoka do teu nivel?
Pois dependendo do día. Os luns, mércores  e venres fago dobre sesión  de adestramento; adestro pola mañá e pola tarde, o venres no club Do-Majo, e o resto dos días no CGTD. O martes e o xoves só pola tarde aínda que normalmente vou antes para completar o adestramento físico. E todo iso compaxínoo cos estudos na facultade e na autoescola.

·         ¿Qué estudas?, ¿É difícil compatibilizar ámbalas dúas cousas?
Estou a estudar Fisioterapia na Universidade de Vigo, facultade de Pontevedra. Máis ou menos depende do horario pero voume organizando.

·         ¿Cómo Tecla Cadilla afronta o paso polas competicións?
(Contesta a entrenadora)
Tecla sempre ten unha actitude positiva tanto nos adestramentos como nas competicións de querer mellorar e superarse, e nunca queda satisfeita co resultado. A nivel físico  sempre intentamos que chegue ao seu maximo nivel. Pero no tema psicolóxico, que no noso deporte é moi importante, aínda temos que mellorar moito.

·         ¿Sufriches algunha lesión importante aó longo da túa carreira?
Grave non pero agora mesmo estoume tratando dunha pequena tendinite no meu ombro dereito co meu masaxista Fajar, aunque sen necesidade de parar os meus adestramentos .

·         ¿Cal é o teu punto forte? ¿E o débil?
(Contesta a entrenadora)
É unha judoka técnica, forte, explosiva e con gran capacidade de sacrificio. Pero o máis importante é a súa humildade  e as gañas de seguir aprendendo. O seu punto débil a súa falta de concentración en determinados momentos pero é cuestion de traballo.

·         Falemos do deporte na Guarda. ¿Qué botas de menos? ¿Qué valoración fas das actividades deportivas levadas a cabo nos últimos meses?
      (Contesta a entrenadora)
Penso que a maioría dos deportistas guardeses que están a alto nivel (nivel nacional e internacional) seguramente opinasen o mesmo. As axudas son cero e a este nivel necesítase tanto axuda económica como que se recoñezan os seus méritos no seu pobo, pero é un tema longo de falar.



ENTREVISTA: Toñete, entrenador del Sporting Guardés

Antonio Rodríguez Teixeira, más conocido como "Toñete" afronta una temporada más al frente del banquillo del Sporting Guardés, después de colgar las botas hace ya unos años. ¿Cómo llegaste al Guardés, cuantos años estuviste como jugador y cómo fue el cambio del campo a los banquillos?
Al Sporting Guardés llegué procedente de la La Guía. A los 15 años jugué en los cadetes del Guardés y con 16 en los juveniles, ese mismo año pasé a jugar con el primer equipo y estuve una temporada. Al año siguiente me fichó el Porriño Industrial en el que estuve unos 7 años. Después un año en Portugal en el Valenciano de la segunda división B portuguesa y año después en el Tomiño. Finalmente con 28 años me vine otra vez al Guardés hasta que lo dejé con 35 años. 
Respecto al cambio de jugador a entrenador no lo noté mucho porque llevo entrenando las categorías inferiores desde hace 6 años y la mayoría de los jugadores que hay en la plantilla ascendieron conmigo a liga gallega tanto en cadetes como en juveniles.

Tras lograr el ascenso a 1ª autonómica el año pasado con una superioridad aplastante, ¿a qué se aspira este año?
Nuestro objetivo es claro, intentar mantener la categoría e intentar hacer un buen bloque para pensar en el futuro otras pretensiones(somos un grupo joven).
La historia reciente del Guardés pasa por muchos años en Regional Preferente Grupo Sur, un ascenso a Tercera División, categoría donde se permaneció dos años, de nuevo Regional Preferente, y a partir de ahí una caída en picado que llevó al club a 1ª autonómica e incluso un descenso a 2ª autonómica, hasta que este año se recuperó la categoría. ¿Tienes como objetivo a medio - largo plazo que el Guardés recupere su sitio en la Preferente?

Ojalá… Es algo que deseamos el Presidente y la junta directiva pero sabemos que tenemos que ir poco a poco para que salgan las cosas bien.

Hablemos del equipo, ¿cuáles son sus puntos fuertes esta temporada y en qué se debe mejorar?
El punto más fuerte es la unión en el vestuario entre jugadores y cuerpo técnico. 
El aspecto a mejorar principalmente es adaptarnos a la categoría y trabajar el equipo en defensa.



Siguiendo con el equipo, ¿es necesario reforzar alguna línea de cara al mercado de invierno?
En principio no, porque yo personalmente estoy contento con lo que tengo y aparte económicamente no se puede. 
Destacar que toda la plantilla pasó por las categorías inferiores a excepción de un par de jugadores. Son todo jugadores de la casa.

En cuanto al cuadro técnico, tu figuras como primer entrenador. ¿Que ayudantes tienes: 2º entrenador, preparador físico, fisioterapeuta, entrenador de porteros...?

Pues como segundo entrenador está Ita, un compañero y amigo mío con mucha experiencia en el mundo del fútbol. La parte física la llevamos entre los dos. Los lesionados nos echa una mano Iván, un chaval de la cantera del Guardés y si la lesión es muy grave nos ayuda Fajar. Por último los entrenadores de porteros son Moncho y Tolín exporteros del Guardés y amigos míos.
En Tercera División se llenó A Sangriña en varias ocasiones. El año pasado también hubo una gran entrada en la final de la Copa Diputación frente al Erizana. A los guardeses y guardesas le gusta el fútbol, pero ¿qué falta para que toda esta gente acuda todos los domingos A Sangriña y no sólo en las grandes citas? 

Hay varias razones. Una es que el equipo enganche a la gente con un juego vistoso y por supuesto con victorias y otra importante es la televisión. La gente prefiere ver los equipos que todos sabemos antes que los equipos de su pueblo o ciudad aunque reconozco que hay algunos incondicionales.

La tendencia ha hecho que desaparezcan muchos campos de hierba natural (A Sangriña o A Mata sin ir más lejos) y pasen a hierba artificial, por un mantenimiento más económico. ¿Que opinas al respecto? ¿Te gustaría jugar más partidos en césped natural?

Pues que es una pena porque La Guardia era una pueblo que siempre presumió de campo de hierba natural, sobre todo el campo viejo de Santa Tecla y ahora somos de los pocos pueblos de la zona que no tenemos. Por ejemplo Tuy, Baiona, Tomiño, Gondomar, Porriño, Salceda, etc tienen un campo de hierba natural y otro sintético como mínimo y lo peor de todo es que de los que nombré ninguno tiene tanto equipos como en La Guardia.
Y claro que me gustaría jugar más partidos en hierba natural.
¿Pueden traer estos campos artificiales más lesiones a medio - largo plazo por ser una "alfombra" encima de una capa de cemento?

Por supuesto que sí, sobre todo en las rodillas y en los tobillos porque no amortiguan bien la pisada.
Hablemos del deporte en A Guarda. ¿Qué valoración haces de las actividades deportivas que se han celebrado los últimos meses? 

Esta pregunta prefiero no contestar y morderme la lengua. Pienso que el deporte en La Guardia está algo más que un poco abandonado y no lo digo económicamente. Hay otras formas de apoyar el deporte en La Guardia y una de ellas y para empezar no estaría mal el interesarse por él. Y no lo digo sólo por el fútbol sino el deporte en general(remo, balonmano,atletismo,natación…)

Ya para acabar, deja un mensaje para todos los aficionados y lectores del blog..

Pues que apoyen a sus equipos en lo máximo posible y que tengan paciencia porque hay a veces que las cosas no salen y una palabra de ánimo te
ayuda mucho pero una palabra de reproche te hunde más.
Por último animo a toda la gente a hacer deporte, da igual la edad, nunca es tarde. 

¡¡Muchas gracias por tu tiempo, y mucha suerte esta temporada!!

¡Muchas gracias!

ENTREVISTA: Manu González, ciclista como forma de vida

Manuel González Lomba (A Guarda, 1994) tiene una manera muy especial de celebrar el Centenario de las Fiestas del Monte. Montado en su amiga y compañera la bicicleta sube pedaleando todos y cada uno de los 15 días que duran las fiestas este año a lo más alto del Tecla.

Pese a que dedica la mayor parte de su preparación a las pruebas de carretera, donde ha conseguido ganar algunas pruebas del ranking gallego desde que era alevín, o incluso un subcampeonato gallego junior de contrarreloj por equipos en el año 2010, sus mayores éxitos han llegado en el ciclocross.

Comenzó esta modalidad cuando era cadete de segundo año y que mejor debut que clasificarse para los campeonatos de España. Un año después, Manu empezó a hacer podiums y a ganar alguna carrera en la categoría junior. Por desgracia, una avería en el Campeonato de España le costó patear más de medio circuito con la bici a cuestas.

Pero los éxitos que tanto se le resistían, llegaron una temporada después. Ganando casi todas las pruebas del ranking gallego y siendo campeón gallego junior.Pero una vez más, la fortuna, que a veces en esto del deporte tiene mucho que decir, le dio la espalda. Una caída en la salida del Campeonato de España lo cortó de los puestos de cabeza desde el inicio, pasando la primera vuelta en el puesto 40. Sin embargo, si algo define a Manu es su capacidad de sacrificio y superación, por eso siguió pedaleando para hacer una de las remontadas más espectaculares que se hayan hecho y entrar en 4ª posición, a sólo 100 metros de la medalla de bronce. Manu, que sabía de su gran estado de forma, echó andar por España adelante en busca de algunas pruebas para intentar clasificarse para los mundiales, pero finalmente se quedó a las puertas.



En 2011, decidió apuntarse al Campeonato Gallego de MTB, una modalidad que nunca había hecho, e inesperadamente, estaba subido en lo más alto del podio porque había acabado Campeón Gallego. Y después de esto, un 8º puesto individual en los Campeonatos de España y un 3er puesto por equipos en la prueba de relevos.

Pero Manu no para, y en su primer año en la categoría sub 23, ya ha conseguido un subcampeonato gallego de ciclocross.

Sin duda, ¡un gran deportista y una gran persona que esperemos que consiga muchos más éxitos!


P. Hola Manu, muchas gracias por contestar esta entrevista. Empecemos, ¿qué nos puedes contar de tu manera tan especial de celebrar las Fiestas del Monte encima de la bicicleta? ¿Ha sido una apuesta, algo que se te ha ocurrido, es parte de tu preparación para algún campeonato...?

R. Fue algo que se me ocurrió el primer día de fiestas que lo subí entrenando. Ese día subía tranquilo e iba pensando... “15 dias de fiestas, a ver quien llega vivo al domingo del monte” y de ahí salió. Tenía claro que no iba a poder disfrutar como la gran mayoría de esas noches de orquestra y fiesta así que decidí celebrarlo subiendo el monte todos los días al acabar los entrenos con mi compañera de “fiesta”, la bici.

P. ¿Cómo es y cuanto dura la temporada de un ciclista como tú? ¿Qué fases tiene?

R. La temporada a la que le intento sacar todo mi partido de los entrenos es a la temporada de carretera que este año de sub-23 dio comienzo en marzo más o menos hasta día de hoy, que ya estamos en la recta final. Los meses restantes de invierno son los de la temporada de ciclocross en la que estos años atras aproveché el estado de forma del verano para disfrutar de esa temporada que le tengo un gusto especial.

P. ¿Cúal es tu modalidad favorita y por qué?

R. Mi modalidad favorita siempre será la bici. Todas las modalidades me encantan porque disfruto demasiado al practicarlas. El riesgo, la competición, la ansia por superar es lo que me tira de todo esto. Pero está claro que la modalidad del ciclocross es en la que más disfruto.

P. ¿Cuál ha sido tu trayectoria deportiva? ¿Empezaste en el CC O Rosal y ahora cambiaste de club? ¿Por qué?

R. Mi trayectoria es como la de todo ciclista/deportista. Tener esa chispa de superación y esas ganas de llegar al alto nivel profesional que desde pequeñito, cuando empecé a pedalear en el CC O Rosal, siempre llevé conmigo. Ahora, en este primer año de sub-23 el Grupo Deportivo Supermercados Froiz me dio la oportunidad de seguir aprendiendo, luchando y disfrutando en las filas de su gran equipo, que a nivel español es de los mejores y de lo que estoy muy agradecido.

P. Manu se levanta por las mañanas, entra en el instituto a las 8:20 y sale a las 14:00 para comer. ¿Y después de esto, a entrenar? ¿Cómo es un día normal en tu vida?

R. Correcto. Así es mi dia a dia, que salgo del instituto pensando ya en las horas de entreno que me tocan cada día. Por desgracia los estudios no me gustan tanto como la bici (las faltas de ortografía que voy corrigiendo le delatan), que si no más de un dia tendría que salir con una linterna de noche a entrenar o restar horas de sueño para estudiar.

P. En vacaciones, ¿entrenas igual? ¿Te coinciden las vacaciones del instituto con las vacaciones del ciclismo?

R. En vacaciones es cuando más entreno y cuando más tiempo tengo pero los meses de marzo, abril, mayo y junio son bastante duros para combinarlos con los estudios y con lo que ya empieza a ser un entreno duro y de mucho fondo de cara a la temporada que da comienzo sobre esas fechas.

P. ¿Qué es lo que más te gusta del ciclismo? ¿Y lo que menos?

R. Lo que más me gusta es que cada vez que salgo a pedalear, aunque solo sea en una bici de paseo con un poco de música...parece que ya no hay problemas, que desconectas del mundo... y lo que menos me gusta y a lo que más miedo le tengo aunque nunca piense en ello cuando voy montado en bici es que en cualquier momento me atropelle alguien, me salga un coche de algún cruce cuando vas a toda velocidad o a esos grandes camiones que te pasan pegados y te dejan tambalenado con la ráfaga de viento que lanzan.

P. Dedicar tiempo a algo significa no dedicarselo a otras cosas. ¿A qué tienes que renunciar? ¿Echas de menos salir tanto de fiesta, irte a la playa cuando tienes que entrenar, estar con los amigos...?

R. Está claro que no podemos estar en todos los lados al mismo tiempo, ya me gustaría a veces.. pero el que algo quiere, algo le cuesta, y es así.. cuando toca descansar para el dia siguiente salir a entrenar duro, toca. En todo el año tambien tenemos esa época de descansar de la bici y en la que podemos salir sin preocupaciones.

P. Esto de renunciar, también hace referencia a la comida. ¿Sigues alguna dieta? ¿Cómo es?

R. Con la comida la verdad no me privo de nada. Si puedo merendar un buen bocadillo de nutella a veces, lo como con buen gusto!! Eso sí, siempre comida sana. Pasta, arroz, verduras, fruta y mucha agua es fundamental para una buena alimentacion.

P. Quizás lo que siempre se te ha resistido es una medalla en un Campeonato de España individual. ¿Todavía se puede lograr, no?

R. Todo trabajo que sea bien hecho tiene una recompensa siempre. Antes o despues llega y a mi carrera deportiva aun le queda mucha trayectoria. Todo es posible, de eso estoy seguro y las ganas no se pierden nunca!

P. ¿Cuáles son tus aspiraciones para el futuro?

R. Seguir formándome en la modalidad de la carretera que es la que más vistas al futuro me puede traer y nada, con fuerza y mucho ánimo intentar sacar las buenas cualidades que llevo dentro.

P. ¿Qué hay que hacer para empezar a cosechar éxitos en las pruebas de carretera?

R. Trabajo, trabajo y mucho más trabajo.. una buena alimentación, cuidarse, descansar bien es lo fundamental! No hay secretos, y si alguien sabe alguno legal que me lo diga.

P. ¿Es posible ver a Manu algún día en la Vuelta a España, Giro de Italia o Tour de Francia?

R. Todo es posible. Pero para eso se necesita mucha concentración, trabajo e ilusión que estos años de formación espero reforzar bien y cumplir esos sueños.

P. Muchísimas gracias por la entrevista y que tengas muchos más éxitos.

* Muchas gracias a vosotros por todo.


ENTREVISTA: Estela Doiro vuelve a casa

Estela Doiro (A Guarda, 1990) ha pasado de ser una de las promesas del balonmano español a convertirse en una realidad. Aquella niña que soñaba con jugar en División de Honor y llegar a la Selección Española absoluta está de vuelta a casa. Tras cumplir sus sueños, toca seguir creciendo, ahora en Europa, con el Mecalia Atlético Guardes

Hasta los 15 años el pabellón da Sangriña vio crecer a aquella jovencita que ya apuntaba maneras. Con 13, ya estaba jugando con la selección gallega cadete. Después, en 2006, fichó por el Porriño, donde sus sueños se hicieron realidad. Un año más tarde empezó a ser convocada por la Selección Española Junior y después, consiguió el ascenso a División de Honor Femenina. 

La que fue considerada la mejor jugadora de balonmano de 2010, ya lleva 2 temporadas en la máxima categoría del balonmano femenino, 39 veces internacional junior y 3 internacional absoluta. Ahora, 6 años después vuelve a casa para triunfar en el equipo que la vio nacer.

P: Hola Estela, ante todo darte las gracias por compartir tu tiempo con nosotros y darte la enhorabuena por tu brillante trayectoria deportiva.

P. Vuelves al Atlético Guardes, club que te vio nacer, 6 años después, tras cumplir tus sueños en Porriño. ¿A qué se debe tu vuelta y por cuánto tiempo?
R. Vuelvo al Mecalia Atl. Guardés porque el proyecto deportivo que me han expuesto y los objetivos que tienen de cara a esta nueva temporada me han parecido muy interesantes. Además me hace especial ilusión volver a jugar en el equipo de mi pueblo. El tiempo que estaré aquí no lo sé, ahora mismo sinceramente sólo pienso en el presente, y el presente es ayudar y aportar lo mejor de mi al club y a los aficionados para que juntos podamos disfrutar del balonmano.

P. ¿Qué recuerdos tienes de tu primera etapa en el club y de tus comienzos en el mundo del balonmano?
R. Tengo un bonito recuerdo de mi comienzo en el mundo del balonmano, aquí he vivido grandes momentos y he conocido a gente con la que hoy en día todavía sigo manteniendo el contacto. 
 
P. Con 16 años fichas por el Porriño ¿Por qué decides marchar? ¿Pasaba por tu cabeza todo lo que conseguiste años después?
R. En ese momento necesitaba un cambio y el Porriño me brindó la oportunidad de jugar, siendo juvenil, en un equipo asentado a la categoría y con aspiraciones de ascender a división de honor, sinceramente cuando fui para allí no contaba jugar todo lo que jugué ni me imaginaba que iba a tener tanto apoyo por parte de mi entrenador Baldó. Pero todo resultó muy positivo, allí mejoré y maduré como jugadora y como persona.

P. ¿Piensas que si te hubieses quedado en A Guarda lograrías todos los éxitos que has conseguido fuera?
R. Nunca se sabe lo que podría haber pasado si hubiera quedado aquí, pero no me arrepiento de la decisión que tome en aquel momento. Ahora vuelvo para aportar lo mejor de mi aquí y para intentar llegar a lo más alto que se pueda con el club.

P. ¿Qué sentías cuando venías a jugar A Sangriña como visitante?
R. Las veces que he venido a jugar aquí siempre las he vivido de una manera especial. Está claro que es un partido más, pero el jugar en tu pueblo y contra tu ex equipo hace que lo sientas de otra manera, con más tensión y más ganas de las que se tienen habitualmente.

P. Ya has jugado en División de Honor Femenina, siendo la principal referencia de uno de los equipos de la zona media de la tabla muchos años; y ya has sido internacional junior y absoluta con España. A una chica tan ambiciosa como tú, ¿qué sueños le quedan por cumplir? ¿Es posible estar en los JJOO de Rio en 2016?
R. Mi sueño como jugadora y supongo que como cualquier otra a la que le guste y disfrute jugando a este deporte, es llegar a formar parte de la Selección Absoluta Nacional. El estar en los JJOO de Río lo veo muy complicado, pero nunca se sabe. Por lo pronto, lo que quiero es seguir disfrutando, aprendiendo y mejorando como jugadora.

P. He leído alguna otra vez que balonmano y estudios, en ese orden, y además con el respaldo de tus padres. ¿Por qué en primer lugar el deporte?
R. Intento compaginarlo todo como puedo. Los estudios son muy importantes para mi y siempre los tengo presentes, en ningún momento los he descuidado. Pero también está claro que el deporte son sólo unos años y quiero disfrutar de ello mientras pueda. 
 
P. Hablemos de economía en tiempos de crisis ¿Qué ingresos tienes (club, patrocinadores, becas…? ¿Puede vivir una jugadora de tu nivel del balonmano femenino?
R. En estos tiempos es muy difícil que una jugadora pueda vivir del balonmano aquí en España, yo tengo la suerte de poder pagarme mis “caprichos” y poder ahorrar un poco de dinero haciendo lo que me gusta, pero llegar al punto de vivir de ello…es complicado. jaja

P. ¿Y tu futuro? ¿Qué planes tienes para cuando acabes el Grado en Ciencias de la Actividad Física y el Deporte?
R. Mis planes para cuando acabe son seguir formándome, ya sea estudiando otra carrera, haciendo algún máster, realizando diversos cursos…

P. ¿Has pensado en el extranjero o has tenido ya alguna oferta por parte de algún club?
R. Esta temporada ya se me presentó la oportunidad de ir a jugar al extranjero, no es algo que descarte en un futuro pero ahora mismo en lo único que pienso es en acabar mis estudios y en el Atl. Guardés.

P. Ya para acabar, danos una opinión sincera sobre el deporte en A Guarda. ¿Qué podemos mejorar?
R. Hay que hacer diversas actividades deportivas que fomenten la participación de los niños, potenciar las bases, trabajar en los colegios... E intentar conseguir el mayor apoyo de las instituciones y patrocinadores para poder mejorar las instalaciones deportivas.

P. Muchísimas gracias Estela. Que tengas muchísima suerte en tu nueva etapa y que podamos disfrutar de tu balonmano en A Guarda mucho tiempo.
R. Muchísimas gracias a ti por dedicarme un pequeño espacio en este blog. Espero que juntos podamos disfrutar de este deporte. Un saludo y de nuevo mil gracias.